บทที่ 1: นี่มันกินได้ด้วยเหรอ?
ผู้แปล: celefoata_ ผู้ตรวจทาน: RegiusProfessor
แค่ก! แค่ก! แค่ก!
บนเตียงไม้จันทน์สลักลวดลายโบราณ มีชายหนุ่มร่างผอมโซนอนอยู่ เขาเริ่มไออย่างรุนแรงกะทันหัน
ดูเหมือนเขาจะไม่หยุดไอจนกว่าปอดจะหลุดออกมา
ริมฝีปากของชายหนุ่มเป็นสีม่วงคล้ำ ใบหน้าซีดเผือด เป็นสัญญาณชัดเจนว่าเขาคงอยู่ได้ไม่นาน แต่การไออย่างรุนแรงของเขาก็ทำให้คุณนายสาวที่อยู่ข้างกายร้อนใจ
คุณนายสาวดูเหมือนอายุราวสามสิบปี แม้จะไม่ใช่ช่วงวัยที่รุ่งโรจน์ที่สุด แต่เธอก็ยังคงความงามสง่าไว้ได้ ในตอนนี้ คิ้วที่ขมวดแน่นของเธอก็คลายออกช้าๆ และรีบคว้ามือของชายหนุ่มร่างผอมโซคนนั้นไว้
"หยวนเอ๋อร์! ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว! ทำเอาแม่ตกใจแทบตาย! อ๊ะ! รีบไปตามท่านประมุขกลับมาเร็วเข้า หยวนเอ๋อร์ตื่นแล้ว เรื่องสำคัญตอนนี้คือต้องรักษาหยวนเอ๋อร์ก่อน ส่วนเรื่องหนี้แค้นกับตระกูลหว่าน เราค่อยไปสะสางทีหลัง!"
บ่าวรับใช้รีบออกไปทันทีที่ได้ยินคำสั่งของคุณนายสาว
ทว่าในตอนนี้ ชายหนุ่มกลับไม่สนใจสิ่งใดนอกจากอาการไอ
ทันใดนั้น พลั่ก! เลือดสีดำพุ่งออกมาจากปาก! เลือดสีดำนั้นกัดกร่อนผ้าปูที่นอนจนเป็นรูขนาดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ามันเป็นพิษร้ายแรง
หลังจากคายเลือดคำนั้นออกมา ชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
เขามองไปยังคุณนายสาวที่กำลังร้อนใจ และความรู้สึกแปลกประหลาดแต่คุ้นเคยก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เขาพยายามนึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แต่กลับรู้สึกปวดหัวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
"หยวนเอ๋อร์ เป็นอะไรไป? พิษหญ้าไส้ขาดกำเริบอีกแล้วหรือ? เร็วเข้า! รีบนำยาถอนพิษระดับสูงมาให้คุณชายกิน!" คุณนายสาวกล่าวด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล
บ่าวรับใช้อีกคนก็รีบออกไปทำตามคำสั่ง
ชายหนุ่มใช้โอกาสนี้จัดเรียงความทรงจำมากมายในสมอง และในที่สุดเขาก็จำได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือใคร
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา เยิ่นหงหลิง และตัวเขาเอง หรือจะพูดให้ถูกคือเจ้าของร่างเดิมนี้ มีชื่อว่า เย่หยวน
เย่หยวนเกิดในหนึ่งในตระกูลโอสถชั้นนำของแคว้นฉิน ท่านประมุขตระกูลคือ เย่หาง ซึ่งเป็นบิดาของเย่หยวนด้วย ท่านเป็นปรมาจารย์โอสถระดับต่ำ ผู้มีตำแหน่งสำคัญในแคว้นฉิน
แต่น่าเศร้าที่เย่หางเป็นบิดาผู้เก่งกาจแต่กลับมีบุตรชายที่ไร้ประโยชน์อย่างเย่หยวน ซึ่งเป็นคุณชายเสเพล เขาเอาแต่สร้างปัญหาทุกวันและทำร้ายสตรีผู้บริสุทธิ์ แม้จะผ่านมานานแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถเป็นผู้ฝึกหัดโอสถได้เลย มันเป็นความอัปยศที่ทำให้เขาแทบจะเอาหน้าไปซ่อนที่บ้านย่า
อย่างไรก็ตาม เย่หางก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย เขาไม่เคยคาดหวังอะไรจากบุตรชาย และปล่อยให้เย่หยวนทำตามใจชอบ เขายังปกป้องบุตรชายมากเกินไปถึงขีดสุด ทุกครั้งที่เย่หยวนสร้างปัญหาข้างนอก เย่หางก็ต้องคอยตามเช็ดก้นให้
แต่ในฐานะบิดา เขาก็ยังคงหวังให้บุตรชายมีอนาคตที่ดี ในที่สุด เย่หางก็ยอมจ่ายราคามหาศาลเพื่อส่งเย่หยวนเข้าเรียนที่สำนักตันหวู่ เพียงเพื่อหวังว่าเขาจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง ใครจะคิดว่าเจ้าเด็กเหลือขอเย่หยวนคนนี้ จะไปหึงหวงผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วท้าทายคนอื่นแข่งถอนพิษอย่างมั่นใจ? ผลสุดท้ายคือเขาพิษเข้าตัวเองจนตาย!
หลังจากรื้อฟื้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เย่หยวนก็ถอนหายใจเบาๆ เจ้าของร่างเดิมคนนี้ถือได้ว่าเป็นคนพิเศษจริงๆ การที่สามารถฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้ได้ ต้องใช้ความกล้าหาญและสติปัญญาอันยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน!
ช่างเถอะ ไม่คิดเลยว่าข้า ชิงหยุนจื่อ ผู้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิโอสถผู้ทรงเกียรติ จะต้องมาทะลุมิติอยู่ในร่างของคุณชายเสเพลคนหนึ่ง แต่ในเมื่อสวรรค์ประทานพรให้ข้า ชิงหยุนจื่อ ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ข้าจะแก้แค้นให้บิดา แก้แค้นให้ตัวเอง และสังหารทรราชผู้ทะเยอทะยานคนนั้นด้วยมือของข้าเอง!
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ สีหน้าของเย่หยวนก็ดุดันขึ้น และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
เยิ่นหงหลิงสังเกตเห็นสีหน้าของเย่หยวนอย่างชัดเจน และคิดว่าเย่หยวนคงจะแค้นเคืองเจ้าเด็กเหลือขอจากตระกูลหว่านที่ทำร้ายเขา เธอรีบปลอบโยนและกล่าวว่า "ลูกเอ๋ย คนเราควรอดทนรอเวลาและโอกาสที่เหมาะสมเพื่อแก้แค้น ตระกูลเย่ของเราจะสะสางหนี้แค้นนี้อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าคือการฟื้นฟูร่างกาย เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"
เมื่อสัมผัสได้ถึงความรักของมารดาจากเยิ่นหงหลิง เย่หยวนก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ
เขาได้รับมรดกเป็นร่างนี้ ดังนั้นเขาย่อมได้รับความรู้สึกของร่างนี้มาด้วย ไม่ว่าเย่หยวนคนเดิมจะเลวร้ายแค่ไหนภายนอก เขาก็ยังคงรักและห่วงใยบิดามารดาที่รักเขามาก
"ท่านแม่ ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านเป็นห่วง"
เยิ่นหงหลิงตะลึงกับคำพูดของบุตรชาย เจ้าเด็กเหลือขอนี่สร้างปัญหาอยู่ตลอดเวลาจนใจของเธอแทบจะแหลกสลาย แต่เธอก็ไม่เคยได้ยินเจ้าเด็กเหลือขอนี่พูดคำพูดที่จริงใจเช่นนี้มาก่อน วันนี้เขาเป็นอะไรไป?
เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ เขาได้ตื่นขึ้นจากความจริงแล้ว?
หลังจากตะลึงไปชั่วครู่ เยิ่นหงหลิงก็ดีใจอย่างยิ่ง น้ำตาคลอเบ้า เธอกล่าวว่า "แค่เจ้าไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว"
ในขณะนั้น ปัง! ประตูห้องถูกเตะเปิดออก
"แกยังไม่ตายอีกเรอะ ไอ้เด็กเหลือขอ? ทำเอาพ่อตกใจแทบแย่!"
เสียงดังกึกก้องตะโกนออกมา ทำให้แก้วหูของเย่หยวนเจ็บปวด แม้คำพูดจะไม่ค่อยน่าฟังนัก แต่ใครๆ ก็สัมผัสได้ถึงความดีใจและความห่วงใยในถ้อยคำเหล่านั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่านประมุขตระกูล เย่หาง ได้มาถึงแล้ว
เย่หางเกิดมาพร้อมกับความหยาบกระด้างเล็กน้อย ไม่มีใครเชื่อมโยงเขากับสถานะอันสูงส่งในฐานะปรมาจารย์โอสถได้เลย อันที่จริง เขากลับดูเหมือนชายฉกรรจ์จากภูเขาเสียมากกว่า
ได้ยินคำพูดของสามี เยิ่นหงหลิงก็หันไปจ้องมองเขา "หยวนเอ๋อร์เพิ่งรอดตายมาหมาดๆ ท่านพูดจาดีๆ หน่อยไม่ได้หรือ?"
เย่หางไม่ถือสาคำพูดของเธอ เขากวาดตามองเลือดสีดำก่อนจะสงบลง เขาหัวเราะและกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าลูกชายของข้า เย่หาง จะมีชีวิตที่ได้รับพรจริงๆ รอดมาได้ถึงขนาดนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า! มาเร็วเข้า รีบกลืนยาถอนพิษนี่ซะ แล้วขับพิษที่ตกค้างออกจากร่างกาย เจ้าก็จะสบายดีแล้ว"
เย่หางหยิบยาโอสถเม็ดหนึ่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจ และกำลังจะยัดมันเข้าปากเย่หยวน
เห็นดังนั้น เย่หยวนก็ตกใจจนตัวกระโดด และรีบหดตัวกลับเข้าไปในเตียง
"นี่มันกินได้ด้วยเหรอ?!" เย่หยวนร้องออกมาด้วยความตกใจ
เย่หางจ้องมองด้วยความโกรธในดวงตา เขาคำรามว่า "เจ้าเด็กเหลือขอ พิษมันทำให้สมองเจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือไง? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพ่อเจ้ามีสถานะอะไร?"
เยิ่นหงหลิงก็คิดว่าเย่หยวนคงจะมีความกังวลเกี่ยวกับยาเม็ดนั้น เธอรีบกล่าวว่า "หยวนเอ๋อร์ บิดาของเจ้าเป็นปรมาจารย์โอสถนะ แม้แต่ฝ่าบาทเมื่อพบเขายังต้องแสดงความเคารพ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือบิดาของเจ้า เขาจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร?"
ปากของเย่หยวนกระตุกเล็กน้อย และเขาไม่แสดงความคิดเห็น
เขารู้ดีว่ายาโอสถเม็ดนี้คือยาถอนพิษ เพียงแต่คุณภาพของมันอ่อนด้อยเกินไป ในชาติที่แล้ว บิดาของชิงหยุนจื่อเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ เขาเติบโตมากับการกินยาโอสถราวกับกินลูกอม แล้วเขาจะไม่รู้จักยาธรรมดาๆ อย่างยาถอนพิษได้อย่างไร?
แม้ว่าการกินยาเม็ดนี้จะช่วยยับยั้งพิษในร่างกายได้ แต่ฤทธิ์ของมันอ่อนเกินไปและไม่สามารถกำจัดพิษที่ตกค้างทั้งหมดในร่างกายได้อย่างสมบูรณ์
นักปรุงยาทั่วไปไม่สามารถตรวจจับพิษเหล่านี้ได้ และมันก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเย่หยวนมากนักในอนาคต แต่พิษเหล่านี้จะซ่อนอยู่ในร่างกายและจะกลายเป็นภาระของร่างกายอย่างต่อเนื่อง มันอาจส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าในเส้นทางยุทธ์ของเขาในอนาคตด้วยซ้ำ
พิษหญ้าไส้ขาดนั้น ในสายตาของเย่หยวนย่อมไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึงเลย แม้แต่ในสายตาของเย่หางก็ยังไม่ถือว่าร้ายแรงนัก เพียงแต่ตอนที่เย่หยวนถูกส่งกลับมาที่บ้าน พิษได้แพร่กระจายไปทั่วร่างกายแล้ว เขามีแต่ลมหายใจเข้า ไม่มีลมหายใจออก ไม่สามารถแม้แต่จะกินยาถอนพิษได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เย่หางหมดหนทางและกำลังเตรียมที่จะนำคนไปต่อสู้กับตระกูลหว่าน
ก่อนตาย ชิงหยุนจื่อก็อยู่ในระดับจักรพรรดิโอสถแล้ว ดังนั้นเขาจึงเข้าใจทฤษฎีโอสถเหล่านี้อย่างถ่องแท้ โลกทัศน์และวิสัยทัศน์ของเขาจึงไม่อาจเทียบได้กับปรมาจารย์โอสถอย่างเย่หาง
เมื่อเห็นสีหน้าของบุตรชาย เย่หางก็รู้สึกถูกยั่วยุอย่างรุนแรง
"เจ้าเด็กเหลือขอ! กล้าดียังไงมาตั้งคำถามกับมาตรฐานการปรุงยาของพ่อเจ้า!"
เย่หยวนจ้องมองยาเม็ดสีดำที่ดูทื่อๆ ในมือของบิดาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อมองเห็นความโกรธในดวงตาของบิดาอีกครั้ง เขาก็เปิดปากกล่าวว่า "หญ้าหอยเป๋าฮื้อแดงมากเกินไปสองส่วน และดีงูเขียวขาดไปหนึ่งส่วน น่าจะเป็นผลมาจากการควบคุมที่ไม่เพียงพอขณะปรุงยา ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดคือการเติมเหล็กซัลเฟตลงในยาถอนพิษ ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยเพิ่มฤทธิ์ยาเท่านั้น แต่ยังทำให้ส่วนประกอบของยาถอนพิษนี้ผิดเพี้ยนไปอีกด้วย ท่านพ่อ ในเมื่อท่านมีปัญหาในการปรุงยาโอสถระดับ 3 ท่านก็ควรจะลดมาตรฐานลงบ้าง"
สีหน้าของเย่หางในตอนนี้ช่างน่าสนใจนัก ตอนแรกเขาโกรธ ตามมาด้วยความประหลาดใจ และสุดท้ายก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เขาเป็นคนปรุงยาเม็ดนี้เอง ดังนั้นเขาย่อมรู้ถึงคุณสมบัติของมัน การวิเคราะห์ของเย่หยวนราวกับว่าเขาได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง และแม้ว่าเขาจะเห็นด้วยตาตัวเอง เขาก็ไม่น่าจะวิเคราะห์ได้แม่นยำถึงขนาดนี้
เจ้าเด็กเหลือขอนี่เป็นลูกชายของเขาจริงๆ หรือ?
เย่หางอดไม่ได้ที่จะสงสัย หลังจากพิจารณาเขาอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ยืนยันว่านี่คือบุตรชายของเขาจริงๆ
"หยุดจ้องได้แล้ว ข้าเป็นลูกชายของท่านจริงๆ นะ" เห็นสีหน้าของเย่หาง เย่หยวนก็อดรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้ เขาจึงรีบแก้ตัว
"เฮ้ย เจ้าเด็กบ้า เจ้าคงไม่ได้แกล้งโง่เพื่อซ่อนคมในอดีตหรอกนะ? ไม่สิ นั่นมันไม่ถูก เพราะถ้าเจ้าแกล้งโง่จริงๆ แล้วทำไมเจ้าถึงไม่สามารถแก้พิษจากหญ้าไส้ขาดได้?" เย่หางรู้สึกว่าเรื่องมันไม่ค่อยสมเหตุสมผล
เย่หยวนกรอกตา ก่อนจะรีบคว้ายาถอนพิษในมือของเย่หางแล้วกลืนลงไป