ผู้แปล: Lonelytree ผู้เรียบเรียง: Millman97
“นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันมาบ้านผีสิงที่ไม่น่ากลัวขนาดนี้”
“อุปกรณ์ประกอบฉากมันปลอมเกินไป ฉันไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ออกจะรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกด้วยซ้ำ”
“คนที่ไม่เชื่อเรื่องผีสางอย่างพวกเราก็ไม่กลัวอะไรอยู่แล้วนี่นา! ผีไม่มีจริงหรอก!”
“ไม่อยากจะพูดเลยนะ แต่ฉันบอกแล้วไงว่าเราน่าจะอยู่หอพัก ฉันเกือบจะเลเวลอัพในเกมออนไลน์อยู่แล้วเชียว”
กลุ่มนักเรียนบ่นด้วยความผิดหวังอยู่หน้าบ้านผีสิงแห่งเมืองจิ่วเจียงตะวันตก ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์จากไป เฉินเกอที่ถือปึกใบปลิวโฆษณาบ้านผีสิงอยู่ ส่ายหน้าอย่างท้อแท้เมื่อเห็นภาพนั้น
ศิลปะแห่งความน่ากลัวเป็นทักษะอย่างหนึ่ง แต่ด้วยการมาถึงของภาพยนตร์สยองขวัญ ทำให้ขีดจำกัดความกลัวของคนยุคใหม่เพิ่มสูงขึ้น การมาเที่ยวบ้านผีสิงจึงไม่ต่างอะไรกับการเดินเล่นในสวนหลังบ้านของตัวเอง
“บอส!”
เสียงผู้หญิงใสๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง เฉินเกอหันกลับไปและเห็น ‘ซอมบี้’ ร่างเพรียวในชุดพยาบาลวิ่งออกมาจากบ้านผีสิงด้วยความโกรธจัด
“เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวหว่าน?” ซอมบี้ตนนั้นชื่อสวีหว่าน เธอเป็นหนึ่งในนักแสดงชั่วคราวที่บ้านผีสิงจ้างมา
“พวกอันธพาลเมื่อกี้ พวกมันพยายามจะลวนลามฉัน!” เด็กสาวพูดเสียงลอดไรฟัน กำหมัดแน่น
อืม แค่มาบ่นสินะ...
“แย่มากเลยนะ พวกนั้นไม่เว้นแม้แต่ซอมบี้เลยเหรอ” ในฐานะบอส แน่นอนว่าเฉินเกอต้องเข้าข้างเสี่ยวหว่าน “เดี๋ยวฉันจะให้ผู้จัดการสวนสนุกดึงภาพจากกล้องวงจรปิดมาดู”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พอฉันรู้เจตนาของพวกมัน หมัดของฉันก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าไอ้เด็กนั่นเลย” สวีหว่านชี้ไปที่รอยเลือดตรงชายชุดของเธอและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เห็นไหมคะ นี่ไม่ใช่เลือดปลอมนะ”
“ดีแล้ว ดีแล้ว ผู้หญิงก็ควรเรียนรู้วิธีป้องกันตัวเอง” เฉินเกอปาดเหงื่อเย็นๆ จากหน้าผาก เมื่อเขาหันไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน เขากล่าวว่า “ฉันว่าถึงเวลาเลิกงานแล้วล่ะ คงไม่มีแขกมาอีกแล้วล่ะมั้ง งั้นช่วยไปบอกทุกคนทีว่าวันนี้เราเลิกงานเร็วได้เลย”
อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้ว่าเด็กสาวในชุดซอมบี้ยังไม่มีท่าทีจะขยับไปไหน
“มีอะไรอีกเหรอ?”
“บอสคะ...” สวีหว่านลังเลก่อนจะค่อยๆ ดึงจดหมายสองฉบับออกมาจากกระเป๋า “นี่คือจดหมายลาออกของเถาหมิงกับเสี่ยวเวยค่ะ พวกเขาบอกว่าบอสเป็นเจ้านายที่ดีกับพวกเขามาก เลยไม่กล้ามาให้เอง เลยฝากฉันมาให้ค่ะ”
“พวกเขาจะลาออกเหรอ?” เฉินเกอถามคำถามที่ชัดเจนขณะรับจดหมายมา ก่อนจะเสริมว่า “ทุกคนก็มีฝันของตัวเองที่ต้องไล่ตาม ปล่อยพวกเขาไปเถอะ เสี่ยวหว่าน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เธอกลับได้เลยนะ”
“ค่ะ งั้นฉันไปล้างหน้าก่อนนะคะ”
หลังจากซอมบี้น้อยน่ารักจากไป เฉินเกอก็จุดบุหรี่ขึ้นมาเงียบๆ เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนที่พ่อแม่ของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ สิ่งเดียวที่พวกท่านทิ้งไว้ให้เขาก็คือบ้านผีสิงแห่งนี้ เพื่อรักษาความทรงจำของพวกท่านไว้ เฉินเกอจึงลาออกจากงานประจำมาทุ่มเทให้กับการบริหารบ้านผีสิงแห่งนี้
แต่ก็น่าเสียดายที่ยุคสมัยเปลี่ยนไป แม้จะเป็นธุรกิจเฉพาะกลุ่ม แต่ก็มีการแข่งขันสูงในหมู่บ้านผีสิง และยังมีข้อจำกัดมากมายอีกด้วย ฉากที่น่ากลัวจะสูญเสียความน่ากลัวไปหลังจากประสบการณ์ครั้งแรก แต่การอัปเดตอย่างต่อเนื่องก็ต้องใช้ทรัพยากรและเงินจำนวนมาก
เริ่มตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา บ้านผีสิงก็ขาดทุน รายได้จากการขายตั๋วรายวันแทบจะไม่พอจ่ายค่าไฟและค่าน้ำเลย
“ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน”
หลังจากดับบุหรี่ เมื่อเฉินเกอกำลังจะกลับเข้าไปในบ้านผีสิง ชายวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มของสวนสนุกนิวเซ็นจูรี่ก็เดินตรงมาหาเขา เมื่อเห็นชายคนนั้น เฉินเกอก็เร่งฝีเท้าเหมือนหนูเห็นแมว
“คิดว่าจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นฉันได้เหรอ?” ชายวัยกลางคนจับมือลงบนไหล่ของเฉินเกอ “วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง นายค้างค่าเช่ากับค่าน้ำค่าไฟมาสองเดือนแล้วนะ พวกผู้บริหารระดับสูงจี้ฉันให้ตามเก็บเงินแล้ว จ่ายมาซะ!”
“ลุงซูครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจ่ายนะครับ แต่ผมไม่มีอะไรจะจ่ายจริงๆ ขอเวลาอีกเดือนได้ไหมครับ?”
“เดือนที่แล้วนายก็พูดแบบนี้แหละ!”
“ผมสัญญาครับ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ!” เฉินเกอตบหน้าอกรับปากอย่างจริงใจ
“คนเขาก็เลิกสนใจบ้านผีสิงกันไปหมดแล้ว ฟังลุงนะ ดื้อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เมื่อชายวัยกลางคนนามลุงซูเห็นจดหมายในมือของเฉินเกอ แรงที่กดไหล่ของเฉินเกอก็ค่อยๆ ผ่อนลง “นายยังหนุ่ม ยังเริ่มต้นอาชีพใหม่ได้ ทำไมต้องมาทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วย?”
“ลุงซูครับ ผมรู้ว่าลุงเป็นห่วงผม แต่บ้านผีสิงแห่งนี้มีความหมายกับผมต่างออกไป ผมคงยังไม่พร้อมที่จะปล่อยความทรงจำสุดท้ายของพ่อแม่ผมไป” เฉินเกอพูดเสียงเบาลงราวกับกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน
ในฐานะผู้จัดการสวนสนุก ชายวัยกลางคนรู้เรื่องการหายตัวไปของพ่อแม่เฉินเกอ เขาไม่ตอบทันที หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “ก็ได้ ลุงเข้าใจความรู้สึกของนาย ลุงจะพยายามคุยกับฝ่ายบริหารให้นายนะ ดูว่าพวกเขาจะให้เวลาเพิ่มอีกสักสองสามสัปดาห์ได้ไหม”
“ขอบคุณครับ ลุงซู!”
“อย่าเพิ่งขอบคุณลุงเลย นายควรแน่ใจว่าจะเพิ่มยอดขายตั๋วได้ ไม่อย่างนั้นสุดท้ายก็คงเหมือนเดิม”
หลังจากส่งผู้จัดการสวนสนุกไปแล้ว เฉินเกอก็กลับเข้าไปในบ้านผีสิงและเริ่มกิจวัตรประจำวันของเขา ทั้งการตรวจสอบอุปกรณ์ บำรุงรักษาสิ่งของ และทำความสะอาด
“เลือดปลอมในห้องเก็บของใกล้จะหมดแล้ว ต้องซื้อล็อตใหม่
“ถ้าทางเดินนี้เอียงไปด้านข้างอีกนิด จะสร้างจุดบอดที่ดีขึ้นเพื่อหลอกผู้มาเยือนได้
“โอ้ ไม่นะ หุ่นตัวนี้พังแล้ว ต้องซ่อมทีหลัง
“ให้ตายสิ! หลอดไฟที่ฉันเพิ่งติดไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วหายไปไหน? ใครขโมยไปกันแน่‽”
ในสายตาคนนอก เขาคือเจ้าของบ้านผีสิง เป็นผู้ประกอบการหนุ่มคนหนึ่ง แต่มีเพียงเฉินเกอเท่านั้นที่เข้าใจถึงความยากลำบากเบื้องหลังการดูแลบ้านผีสิง บ้านผีสิงเป็นความบันเทิงชนิดหนึ่ง เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่น่ากลัว สภาพร่างกายและจิตใจของคนเราจะถูกกระตุ้นให้อยู่ในภาวะตื่นตัว แต่เมื่อความเครียดถูกปลดปล่อยออกไป มันก็จะนำไปสู่ความรู้สึกโล่งใจและพึงพอใจ ไม่ต่างอะไรกับการนวดเลยทีเดียว
ในขณะเดียวกัน บ้านผีสิงส่วนใหญ่ก็มีลูกเล่นเดียว วิธีการทำธุรกิจบ้านผีสิงที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือการทำให้มันเคลื่อนที่ได้ เพื่อที่จะดึงดูดผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ๆ ได้ตลอดเวลา บ้านผีสิงที่ตั้งอยู่กับที่อย่างของเฉินเกอจะต้องได้รับความนิยมอย่างมากเพื่อดึงดูดผู้คน มิฉะนั้นก็จะไม่สามารถอยู่รอดได้นาน การที่เขาประคองมันมาได้นานขนาดนี้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งแล้ว
เฉินเกอลากหุ่นที่พังแล้วเข้าไปในห้องเก็บของ เขาเรียนการออกแบบของเล่นในวิทยาลัย และเครื่องจักรกับกับดักที่ใช้ในบ้านผีสิงก็ล้วนแต่เป็นฝีมือการออกแบบและสร้างของเขาเอง กระบวนการบำรุงรักษา ซึ่งรวมถึงการเย็บและทาสีใหม่ เป็นงานที่น่าเบื่อและซ้ำซาก
“ยังขาดเลือดปลอมอีก ถ้าจำไม่ผิด น่าจะยังมีของเหลืออยู่ในห้องใต้หลังคา” บ้านผีสิงถูกแบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นหนึ่งและสองเป็นฉากผีสิง ส่วนชั้นสามเป็นห้องเก็บของ
หลังจากผลักประตูไม้เปิดออก ท่ามกลางหมอกควันของเศษไม้และฝุ่น มีวัสดุและส่วนประกอบที่ไม่ต้องการหลากหลายชนิดที่พ่อแม่ของเฉินเกอทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนที่พวกท่านบริหารบ้านผีสิง
ด้วยความไม่เต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับอดีต เฉินเกอจึงไม่ค่อยขึ้นมาที่นี่
“พอคิดดูแล้ว ก็เกือบครึ่งปีแล้วสินะ”
เมื่อมองดูอุปกรณ์ต่างๆ เฉินเกอก็นึกถึงวัยเด็กของเขา ตอนนั้นครอบครัวของเขาบริหารบ้านผีสิงเคลื่อนที่ เขาจึงมีโอกาสได้เดินทางไปทั่วประเทศกับพ่อแม่ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองยุ่ง พวกท่านก็จะปล่อยเฉินเกอไว้คนเดียวหลังเวทีเพื่ออยู่เป็นเพื่อนกับผีต่างๆ ดังนั้นความกล้าหาญที่ไม่ธรรมดาของเฉินเกอจึงได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก
ก็แน่ล่ะ ในขณะที่เพื่อนๆ วัยเดียวกันกำลังเล่นบล็อกและจิ๊กซอว์ เขากลับวิ่งเล่นอยู่กับหัวคนปลอม
“ทั้งหมดนี้คือความทรงจำอันล้ำค่า”
เฉินเกอเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายก่อนจะกลับมาที่กล่องไม้ที่เก็บของไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่ของพ่อแม่เขา ภายในมีโทรศัพท์มือถือสีดำเครื่องหนึ่งและตุ๊กตาที่ดูหยาบๆ ตัวหนึ่ง ตุ๊กตาตัวนั้นเป็นของเล่นชิ้นแรกที่เฉินเกอทำตอนเด็ก แต่เขาจำโทรศัพท์เครื่องนั้นไม่ได้เลย ของทั้งสองชิ้นนี้ถูกพบในโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งในชนบท และเกี่ยวกับสาเหตุที่พ่อแม่ของเฉินเกอไปที่นั่นกลางดึก แม้แต่ตำรวจก็ยังให้คำตอบเขาไม่ได้
“พวกท่านอยู่ไหนกันนะ?” เฉินเกอหยิบตุ๊กตาขึ้นมาบีบแก้มอ้วนๆ ของมัน จากนั้นก็ถอนหายใจและบอกกับตัวเองว่า “ฉันควรไปหาเลือดปลอมนั่นดีกว่า ถ้าฉันผ่านช่วงนอกฤดูท่องเที่ยวนี้ไปไม่ได้ ฉันคงต้องบอกลาบ้านผีสิงแห่งนี้จริงๆ แล้ว”
เฉินเกอกำลังพูดกับตัวเอง แต่เมื่อเขาพูดเช่นนั้น โทรศัพท์สีดำที่เงียบอยู่ในกล่องก็สว่างขึ้นมาทันทีด้วยแสงสลัวๆ เย็นยะเยือก
“เกิดอะไรขึ้น? เทคโนโลยีล้ำยุค หรือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ?” ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น คนๆ นั้นคงวิ่งหนีออกไปกรีดร้องเสียงหลงแล้ว แต่เมื่อเทียบกันแล้ว ปฏิกิริยาของเฉินเกอสงบกว่ามาก เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาสำรวจใกล้ๆ
“แปลกจริงๆ ฉันเคยพยายามเปิดโทรศัพท์เครื่องนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว แต่มันก็ไม่ติด แล้วทำไมวันนี้มันถึงเปิดเองได้ล่ะ? โทรศัพท์เครื่องนี้ถูกพบในที่ที่พ่อแม่ฉันหายตัวไป หรือว่าพวกท่านรู้ว่าฉันกำลังมีปัญหาและกำลังติดต่อมาเพื่อช่วยฉัน?”
เฉินเกอปัดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อปลดล็อก และบนหน้าแรกที่มีพื้นหลังสีดำ มีแอปพลิเคชันเดียวที่ใช้งานได้ มันมีรูปร่างเหมือนบ้านผีสิงเป็นไอคอน
“เดี๋ยวนะ... นี่มันดูคุ้นตามาก เหมือนทางเข้าบ้านผีสิงของฉันเลย!”
เฉินเกอขมวดคิ้วแล้วคลิกเปิดแอปพลิเคชัน แถวตัวอักษรที่ดูเหมือนเขียนด้วยเลือดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ—คุณเชื่อว่ามีผีในโลกนี้หรือไม่?
พูดตามหลักวัตถุวิสัย นี่เป็นคำถามเชิงปรัชญาเหนือธรรมชาติ สำหรับนักศึกษาวิศวกรรมอย่างเฉินเกอ มันแทบจะเป็นคำถามที่ตอบไม่ได้
“น่าจะมีนะ” เฉินเกอพึมพำกับตัวเอง และไม่กี่วินาทีต่อมา ประโยคใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“สิ่งที่คุณเชื่อคือคำตอบ จากนี้ไป คุณจะได้รับตำแหน่งเจ้าของบ้านผีสิงคนใหม่อย่างเป็นทางการ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าฉลอง ก่อนจบการสอน โปรดฟังคำแนะนำสุดท้ายของฉัน: การฆ่าตัวตายคือพฤติกรรมที่ขี้ขลาดที่สุด และจงพยายามเอาชีวิตรอดให้ถึงที่สุด!”
“อะไรกันเนี่ย? แต่วิธีพูดโอ้อวดแบบนี้ก็คล้ายพ่อฉันจริงๆ นั่นแหละ”
เฉินเกอคลิกที่แอปพลิเคชันอีกครั้ง และหน้าต่างใหม่ก็ปรากฏขึ้น
_______________
บ้านผีสิงจิ่วเจียงตะวันตก
สถานะ: ใกล้จะปิดกิจการ
ชื่อเสียงดี: ศูนย์
จำนวนผู้มาเยือนรายวัน: สี่คน
จำนวนผู้มาเยือนรายเดือน: สิบคน
ทีมผีและปีศาจของฉัน: ไม่มี
คลังเก็บของของฉัน: ไม่มี
ความสำเร็จที่ปลดล็อกแล้ว: ไม่มี
ฉากที่มีอยู่ [ชุดฉาก]:
– คืนซากศพเดินได้ – อุปกรณ์ประกอบฉากแย่ นักแสดงไม่ได้รับการฝึกฝน เนื้อเรื่องไม่มีความสมเหตุสมผลหรือตรรกะ ปัจจัยความกรีดร้อง: 0 ดาว
– หมิงฮุน [วิวาห์ยมโลก] – คู่รักที่ถูกพรากจากกันในโลกมนุษย์ ถูกผูกมัดเข้าด้วยกันตลอดไปในยมโลก; ร่วมหลุมศพเดียวกัน แสวงหาความสุขในความตาย ปัจจัยความกรีดร้อง: 0.5 ดาว
ฉากที่สามารถปลดล็อกได้:
– ฆาตกรรมเที่ยงคืน – ผู้ป่วยจิตเภทอันตรายเดินเตร่อยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่พังทลาย กรรไกรและค้อนเป็นมือ เขากำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องของคุณ ปัจจัยความกรีดร้อง: 1 ดาว
– หอผู้ป่วยสาม – มีเสียงประหลาดเล็ดลอดออกมาจากอาคารโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ทุกคืน ในฐานะนักข่าว คุณได้รับมอบหมายให้สืบหาความจริงเบื้องหลังความลึกลับอันมืดมิดนี้ ปัจจัยความกรีดร้อง: 3 ดาว
– รถขนศพผีสิง – ออกเดินทางไปกับรถขนศพที่บรรทุกโลงศพ หากคุณหนีไม่พ้นภายในหนึ่งชั่วโมง คุณจะต้องอยู่ในรถขนศพตลอดไป ปัจจัยความกรีดร้อง: 2 ดาว
ภารกิจประจำวัน: ทำภารกิจประจำวันที่บ้านผีสิงมอบให้เพื่อปลดล็อกฉากที่น่ากลัวยิ่งขึ้น รางวัลจะสอดคล้องกับความยากของภารกิจ
เงื่อนไขการขยายบ้านผีสิง: จำนวนผู้มาเยือนรายเดือนมากกว่า 100 คน ชื่อเสียงดีมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ (หลังจากขยาย 3 ครั้ง บ้านผีสิงจะอัปเกรดเป็น เขาวงกตสั่นประสาท)
วงล้อแห่งโชคร้ายผีสิง (ใช้แต้มความกลัวที่ผู้มาเยือนบ้านผีสิงสร้างขึ้นเพื่อหมุนวงล้อ): กฎแห่งความเป็นความตายไม่เคยเป็นการตัดสินใจของมนุษย์; โชคดีและโชคร้ายห่างกันเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เรามีทั้งผลไม้แห่งวิญญาณเพื่อเพิ่มอายุขัยของคุณ และวิญญาณร้ายที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง!
ฟังก์ชันอื่นๆ: ยังไม่ถูกปลดล็อก